Osman Durmuş’un Ardından

Neden bu kadar erken diye soruyor insan. Neden iyiler hep aceleyle toparlanıp gidiyor bu dünyadan? Belki de bu dünya, senin gibi yürekleri taşıyamayacak kadar ağır. Çünkü sen yalnız kendi yükünü değil, başkalarının derdini de sırtlananlardandın. Kimsenin acısına sırtını dönmeyen, kimseyi ötekileştirmeyen, insanı insan olduğu için seven koca bir yürektin.
 
Senin dostluğun sessizdi ama derindi. Gösterişsizdi ama iz bırakan cinstendi. Dil, din, renk, kimlik ayırmadan; Alevi, Sünni, Laz, Çerkez demeden herkesi aynı gönül sofrasına oturtan bir anlayışın vardı. Bugün en çok da bu yüzden eksiksin. Çünkü senin yokluğun, bir insanın yokluğundan öte; birleştirici bir ruhun susmasıdır.
 
Şimdi gözlerimiz nemli, kelimeler boğazımızda düğüm. Ne söylesek eksik, ne yazsak yarım kalıyor. Yüreğimiz yangın yeri… Seni anlatmaya cümleler yetmiyor, susmaya da gönlümüz razı değil. Çünkü sen, unutulacak biri değildin; hatırlanarak yaşatılacaklardandın.
 
Ardında güzel izler bıraktın Osman Durmuş. Temiz bir isim, onurlu bir yaşam ve dimdik bir hatıra… Belki bu dünyadan erkenden göçtün ama kalplerde çoktan yerini ebedileştirdin.
 
Ruhun şad olsun güzel insan.
Gittiğin yerde huzur, bıraktığın yerde ise özlemin var.
Seni unutmayacağız…
Çünkü bazı insanlar ölmez; sadece sessizce kalbimize yerleşir.